Jaskra
Jaskra jest jedną z najpoważniejszych chorób oczu. Jest to zespół procesów prowadzących do utraty widzenia w skutek zwiększonego ciśnienia wewnątrz gałki ocznej. W początkowej fazie u zwierząt może przebiegać w sposób ukryty. W podstępny sposób zwiększone ciśnienie cieczy wodnistej uszkadza siatkówkę prowadząc do ślepoty. Właściciele często przeoczają objawy dotyczące jednego oka. Dopiero nagła utrata widzenia skłania ich do wizyty u lekarza. Na przywrócenie widzenia jest często za późno.
Ciecz wodnista produkowana jest przez ciało rzęskowe. Przez źrenice przedostaje się do przedniej komory oka i wydostaje się poza oko przez kąt przesączania. Zaburzenia funkcjonowania kąta przesączania są najczęstszą przyczyną powstania jaskry. Struktura ta może nie rozwinąć się prawidłowo w czasie rozwoju organizmu lub może ulec degeneracji w starszym wieku - mówimy wtedy o jaskrze pierwotnej. Jeżeli uszkodzenie funkcji kąta przesączania nastąpi w skutek wcześniej występujących w oku procesów chorobowych takich jak zapalenie naczyniówki, uraz, zwichnięcie soczewki lub nowotwór - mówimy o jaskrze wtórnej.
Predyspozycje do jaskry pierwotnej są często dziedziczone po rodzicach. Takie predyspozycje zostały opisane u ok. 40 ras psów oraz kilku ras kotów. U osobników ras zagrożonych zalecane są badania monitoringowe od pierwszych miesięcy życia.
Niestety często utrata widzenia jest objawem, który powoduje konsultację u lekarza weterynarii. W takich przypadkach możliwości leczenia są bardzo ograniczone i jaskra kończy się trwałą ślepotą lub nawet usunięciem gałki ocznej. Silne łzawienie, tarcie oka, zaczerwienienie oka lub jego powiększenie, zmętnienie rogówki powinno zawsze spowodować wizytę u lekarza, ponieważ mogą to być pierwsze objawy jaskry.
